Fëmijët e mi të dashur,
Vini tek Unë, fëmijët e mi të vegjël, dhe unë do t'ju bëj peshkatarë njerëzish. Ashtu siç i shndërrova Pjetrin dhe apostujt — shumica prej të cilëve ishin peshkatarë — në peshkatarë njerëzish për t'i sjellë tek Unë dhe për t'i bërë ata ta njohin Perëndinë, Shpëtimtarin e tyre, ashtu edhe unë ju përdor juve, fëmijët e Mi, për të sjellë Fjalën Time, Ungjillin Tim, te bashkënjerëzit tuaj. Ju i lexoni fjalët e Mia dhe jeni të lumtur sepse Unë jam Perëndia dhe sepse Perëndia ka gjithmonë aq shumë për t'i ofruar secilit prej fëmijëve të Tij. Ai u dhuron hirin e konvertimit, hirin e shenjtërimit dhe hirin e përsosmërisë të gjithë atyre që e dëgjojnë Atë, i luten Atij dhe dëshirojnë të jetojnë si të krishterë të vërtetë.
Për dy mijë vjet, Kisha ka përjetuar momente të mëdha rritjeje, konversioni dhe evangelizimi në mbarë botën, por kanë pasur skizma, ndarje dhe gabime që kanë dobësuar zgjerimin e saj. Patën heretitë (1) e shekujve të hershëm; në shekullin e 11-të, pati skizmën e rëndësishme të Ortodoksëve, të cilët, për shkak të një interpretimi të ndryshëm të Besimit, refuzuan të njihnin autoritetin e pasardhësit të Pjetrit. Në shekullin e 16-të, pati krenarinë dhe epshin e Mbretit Henri VIII të Anglisë, i cili e çoi mbretërinë e tij drejt Anglikanizmit; pati revoltën e Luteri dhe Kalvin, të cilët udhëhoqën një shumicë njerëzish të naivë dhe rebelë në sektet e shumta Protestante. Patën shumë sedicione brenda Kishës së Shenjtë Katolike dhe Apostolike, përmes të cilave ajo u udhëhoq, me ndihmën e Perëndisë, nga pasardhësit e Pjetrit.
Këshilli i madh i Trentit (1545–1563) solli një konsolidim të madh katolik dhe i riktheu disiplinën Kishës. Kisha e Shenjtë vazhdoi të përballej me persekutime, të nxitura nga parti politike të infiltruara ose nga lëvizje ideologjike (libertarianizmi, liberalizmi, modernizmit...), kundër të cilave papët e shekujve të 19-të dhe të 20-të u shprehën dhe i dënuan ato.
Ishte Syllabus of the Principal Errors of the Present Time (Syllabus i Gabimeve Kryesore të Kohës së Tanishme) dhe enciklika “Quanta Cura” nga i Beatu Papa Pius IX,
ishte enciklika e madhe e Leos XIII mbi sektin e Freemasonëve, “Humanum Genus,”
ishte “Pascendi Dominici Gregis,” në të cilën Shën Pius X denoncoi modernizmin, i cili, tha ai, mund të konsiderohej si sinteza e të gjitha hertezive.
Ishte “Mortalium Animos” nga Pius XI që denoncon ekumenizmin,
Ishte “Humani Generis” nga Pius XII kundër teologjisë së re, si dhe shumë enciklika, dekrete, predikime dhe ekspozime të tjera.
Pastaj erdhi Konkili i Dytë i Vatikani, i thirrur nga Papa Gjon XXIII për ta ‘hapur Kishën ndaj botës,’ dhe bota u hodh brenda, edhe pse Unë u kisha thënë Apostujve të Mi: “Nëse do të ishit prej botës, bota do të donte të vetën; por sepse nuk jeni prej botës, pasi zgjedhja Im ju ka nxjerrë nga bota, bota ju urren.” (Jn 15:19). Modernistët e rinj të teologjisë së re — disa prej të cilëve ishin dënuar zyrtarisht nga Pius XII dhe figurat më të njohura të të cilëve ishin At Henri de Lubac, At Karl Rahner, filozofi Maurice Blondel, At Teilhard de Chardin, At Hans Urs von Balthasar dhe At Yves Congar — kishin një ndikim të konsiderueshëm në Konkili. Ndryshimi ishte aq i madh sa Kardinali Suenens (1904–1996), moderator në Konkili, deklaroi me kënaqësi: “Konkili i Dytë i Vatikani është viti 1789 brenda Kishës.”
Pas këtij koncili katastrofik, u bënë ndryshime të thella në liturgjinë katolike dhe sakramentet, duke i bërë ato të pranueshme për pastorët protestantë. Pastaj erdhi skizma midis shumicës së të krishterëve që ndiqnin aktivisht ose pasivisht lëvizjen modernistike të imponuar mbi ta dhe atyre që dëshironin të ruajnë Traditën — domethënë, religjionin dy mijëvjeçar të trashëguar nga apostujt.
Mendimi modernist u vendos të ishte feja zyrtare katolike, dhe këtij i pasoi një rënie e konsiderueshme në praktikën fetare.
Kishat u zbrazën, numri i thirrjeve fetare ra ndjeshëm, konventet dhe monasteryt u shitën, numri i priftërinjve ra drastikisht, dhe “era e re” e premtuar rezultoi në varfërimin e vitalitetit katolik dhe fundin e “misioneve” që ishin ende duke lulëzuar në shekullin e 19-të dhe gjysmën e parë të shekullit të 20-të. Për të dhënë një shembull konkret:
në vitin 1950, numri i ordinimeve në Francë ishte 1,000; në vitin 2025, ai ishte 90 — një rënie tronditëse prej 91%. Më pak praktikë fetare do të thotë më pak besim, e rrjedhimisht më pak thirrje. “Çdo pemë e mirë jep fruta të mira, ndërsa çdo pemë e keqe jep fruta të këqija. Një pemë e mirë nuk mund të japë fruta të këqija, as një pemë e keqe mund të japë fruta të mira. Çdo pemë që nuk jep fruta të mira, pritet dhe hidhet në zjarr. Kështu do t'i njihni ata nga frytet e tyre” (Mt 7:17–20).
Me terma më praktikë, ju referoj një kënge nga viti 1970: “Ai foli të vërtetën; ai duhet ekzekutuar.” Kështu, me kalimin e kohës, të gjithë ata që kundërshtojnë atë që quhet versioni i saktë — i saktë nga ana fetare, i saktë nga ana politike, pra, gjuha e synuar për të ofenduar sa më pak ndjeshmëritë e ndryshme — do të thirren të mbeten në heshtje që e vërteta të mos tronditë gabimin.
Kështu udhëheqësit e kishës do të ftojnë ose do të pranojnë protestantët, por jo katolikët që kanë mbetur besnikë ndaj Traditës Katolike. Kështu një papë në një vizitë zyrtare do të puthë Kuranin ose do të marrë një shenjë të kuqe në ballin e tij, Tilakor Tikën, një shenjë njohjeje mes adhuruesve të Shivës;
këto akte konsideroheshin gjeste mirësjelljeje, por a do të kisha rënë dakord unë, gjatë kohës sime në tokë, që me mirësjellje të mbaj mbi Veten timin shenjën e demonit? Sepse shumë shpesh harrohet se zotat paganë janë demonë — realë dhe të rrezikshëm.
Fëmijët e Mi, unë, Zoti që ju flas, ju thërras tek Unë. Ju kam nevojë, besnikërinë tuaj, dashurinë tuaj për të Vërtetën, sepse Unë jam Rruga, e Vërteta dhe Jeta. Fryma Ime e Shenjtë udhëheq Kishën e Shenjtë, nusen Time, përgjatë shekujve, por a mund ajo të ishte ngatërruar për njëzet shekuj në atë masë saqë mbajtja e Traditës do të ishte një rrugë e gabuar? Kur i premtova asaj ndihmë hyjnore, nuk i premtova mungesën e tundimit, por ndihmë hyjnore për të triumfuar mbi tundimin. Lutuni, pra, që ajo t'i mposhtë tundimet e saj dhe të mbetet besnike, ose nëse ajo devijon, që të kthehet tek ajo që ka mësuar gjithmonë, ka besuar gjithmonë dhe ka mbrojtur gjithmonë.
Fëmijët e mi më të dashur, unë nuk ndryshoj dhe nuk do të ndryshoj kurrë. Unë do të rrëzoj gabimin dhe do të mbroj të Vërtetën; unë jam Perëndi, dhe krijova njerëzimin për bukurinë e tij, për shenjtërinë e tij, për dashurinë e tij. Bëhuni si Unë dhe sipas imazhit Tënd: drejt, të drejtë dhe gjithmonë aktivë në mbrojtjen e të drejtave të Perëndisë, Atit Tim Qiellor, Perëndisë së Trinisë, Perëndisë së Amshueshme.
Ju dua; ju pres.
Ju bekoj, në Emrin e Atit, të Birit dhe të Shpirtit të Shenjtë †. Paqëftë bëhet.
Zoti dhe Zotëria juaj, Perëndia juaj
(1) Pelagianizmi, Manihizmi, Gnosticizmi, Arianizmi, etj…
Burimi: ➥ SrBeghe.blog