Noong gabi, dumanas ako ng matinding paghihirap dahil sa sakit sa dalawa kong binti.
Kinabukasan, bandang alas-syete ng umaga, habang ako ay nagdarasal, dumating ang Anghel at dinala ako sa Langit. Pumunta kami sa isang magandang gusali, pumasok sa loob, at pumasok sa isang silid.
Sa loob ay may isang magandang nakahandang mesa na may isang pirasong tinapay, ilang masasarap na biskwit, at mga cake. Isang pangkat ng mga banal na tao ang nagtipon sa malapit. Naroon ang Diyos Ama. Siya ay napakatangkad, mukhang may sapat na gulang, at masayahin.
Habang nakikipag-usap sa aming lahat, sinabi Niya, “Narito Ako ngayon upang sabihin sa inyo na bibisitahin Ko ang lahat ng Aking mga Obispo sa buong mundo.”
Lumingon ako sa ating Panginoon at nagtanong, “Mabubuti po ba silang lahat? Masaya po ba Kayo sa kanila?”
Sumagot Siya, “Hindi lahat. Ang ilan ay mabuti, ang ilan ay hindi, ngunit mahal Ko pa rin silang lahat. ”
Nagpatuloy ang ating Panginoon sa pakikipag-usap sa buong pangkat tungkol sa iba't ibang espirituwal na bagay.
Bigla, nagkumpas ang Diyos Ama sa akin upang sumunod sa Kanya. Sinabi Niya, “Halika, halika. Lumingon ka rito. May gusto akong ipakita sa iyo.”
Habang lumilingon ako, isang pangitain ang lumitaw sa harap ko. Agad kong nakilala ang nayon ng Knežak sa Slovenia. Nakatingin ako rito mula sa itaas. Ang nayon ay maliwanag, hindi dahil sa araw, kundi dahil sa isang maningning na makalangit na liwanag.
Nagtanong ang ating Panginoon, “Nakikilala mo ba ang lugar na ito?”
Sa pananabik, sumagot ako, “Opo, Panginoon, Knežak po iyan! Nariyan ang simbahan kung saan ako bininyagan. Napakagandang liwanag sa ibabaw ng nayon.”
“Lord, the church in Knežak was my main parish, and that is where I was baptised, where I made my First Holy Communion and Confirmation. I went to my scripture teachings there. The local priest was our teacher. The village where I lived, called Bač, is only a kilometre away from Knežak.”␟“Panginoon, ang simbahan sa Knežak ang aking pangunahing parokya, at doon ako nabinyagan, kung saan ako tumanggap ng Unang Banal na Komunyon at Kumpil. Doon din ako nag-aral ng mga turo ng kasulatan. Ang lokal na pari ang aming guro. Ang nayon kung saan ako nakatira, na tinatawag na Bač, ay isang kilometro lang ang layo mula sa Knežak.”
From my angle, I couldn’t see my village, Bač.␟Sa kinalalagyan ko, hindi ko makita ang aking nayon, ang Bač.
I said, “Lord, the houses in the village of Knežak are obscuring the view of my village of Bač, which is just behind it. The house I was raised up in and born in is there.”␟Sabi ko, “Panginoon, ang mga bahay sa nayon ng Knežak ay nakakahadlang sa paningin sa aking nayon na Bač, na nasa likod lang nito. Nandoon ang bahay kung saan ako ipinanganak at lumaki.”
He said, “I know that.”␟Sabi Niya, “Alam ko iyan.”
He looked at me and said joyfully, raising His voice, “Blessed be the place where Valentina was born and raised! May it be blessed!”␟Tiningnan Niya ako at masayang nagsabi, habang itinataas ang Kanyang tinig, “Pagpalain ang lugar kung saan ipinanganak at lumaki si Valentina! Pagpalain nawa ito!”
He repeated, “Blessed be the place where Valentina was born and raised.” Our Lord repeated this a few times.␟Inulit Niya, “Pagpalain ang lugar kung saan ipinanganak at lumaki si Valentina.” Inulit ito ng ating Panginoon nang ilang beses.
When the vision of Knežak ended, God the Father and I turned and went back to the table.␟Nang matapos ang pangitain ng Knežak, lumingon kami ng Diyos Ama at bumalik sa hapag.
I looked at the cake on the table and decided to taste a small piece. It was a pink-and-white-coloured cake of very soft texture, similar to a sponge cake but much lighter. I took a small piece of cake, holding it in my left hand on a white napkin. I broke off a small piece and consumed it. Oh, the taste was so wonderful, so soft.␟Tiningnan ko ang cake sa mesa at nagpasyang tikman ang isang maliit na piraso. Ito ay kulay rosas at puti na may napakalambot na tekstura, katulad ng sponge cake pero mas magaan. Kumuha ako ng maliit na piraso ng cake, hawak ito sa aking kaliwang kamay sa ibabaw ng isang puting napkin. Nagpira-piraso ako ng maliit na bahagi at kinain ito. Oh, ang sarap ng lasa, napakalambot.
God the Father stood next to me and took the remainder of the cake I was holding in my hand and consumed it.␟Tumayo ang Diyos Ama sa tabi ko at kinuha ang natitirang bahagi ng cake na hawak ko sa aking kamay at kinain ito.
He asked, “Do you like it?”␟Nagtanong Siya, “Nagustuhan mo ba?”
I replied, “Oh, it is beautiful.”␟Sumagot ako, “Opo, napakaganda nito.”
Sabi niya, “Nakikita mo? Lagi nating ibinabahagi ang lahat nang magkasama. Tayo ay iisa. Huwag kang matakot. Ikaw at Ako, tayo ay iisa, at walang sinuman ang makapaghihiwalay sa atin.”
Muli namang nagsalita ang Diyos Ama sa lahat at inulit, “Ngayon, kailangan ko nang pumunta at bisitahin ang lahat ng Aking mga Obispo sa mundo — at Ako mismo ay isang Obispo. Ako ay Pari, Ako ay Diyos, Ako ang lahat."
“At, Panginoon, nawa'y purihin at mahalin Ka magpakailanman! At nagpapasalamat ako sa Iyo at mahal na mahal Kita,” sabi ko.
Pinagmulan: ➥ valentina-sydneyseer.com.au