De engel kwam en nam me mee naar het vagevuur om een groep zielen te bezoeken. Het waren allemaal vrouwen. Ze kwamen dichter bij mij toe, en ik begon hen over Onze Heer Jezus te leren en de berichten die ik van de hemel ontvang deel te maken. De zielen luisterden intensief, en ik kon zien dat ze hongerig naar meer waren. Deze zielen bevonden zich op een hoger niveau in het vagevuur omdat er iets licht was, zoals dageraad.
Ik zei tegen hen: “Oh, Onze Heer is zo mooi. Je zou moeten zien hoe Hij mij leert en hoe alles zo echt is.”
Ze zeiden: “We wensen dat we je hadden ontmoet en gehoord toen wij nog in leven waren.”
Plotselijk merkte ik een zeer grote priester op die tegenover mij zat en luisterde naar wat ik de zielen vertelde. Hij schuifte zijn stoel steeds dichterbij.
Ik dacht bij mezelf: “De priester vindt het ook leuk om te luisteren naar wat ik over Onze Heer zeg.”
Hij kwam dichterbij, hief zijn handen op en zei: “Hoewel mooi! Wat een les! Wat een openbaring! Valentina, je bent gezegend! Je bent gezegend, gezegend, gezegend! Gezegend zij Valentina! Laat het hele heelal de echo van Mijn stem horen: Gezegend zij Valentina. Moge haar naam gezegend zijn. Hoewel jezegend ben jij! Gezegend zij Valentina voor altijd!”
Ik voelde me een beetje verlegen toen ik deze woorden hoorde en vroeg me af wie de priester kon zijn. Ik weet dat Hij niet in het vagevuur was, want anders had Hij mij om hulp gevraagd.
Later thuis openbaarde Onze Heer aan mij: “Dat was geen priester, ik ben het!”
Ik zei: “Heer, ik dacht dat jij een van de heilige zielen was. Maar zouden deze heilige zielen in het vagevuur U niet herkennen?”
Hij zei, “Nee, Ik verberg Mijzelf zodat zij niet weten wie Ik ben. Maar Ik hou van de manier waarop jij over Mij spreekt en hoe jij deze mensen onderwijst zodat zij leren voordat zij naar de Hemel gaan. Jij hebt Mij zo mooi geprezen.”
De Engel zei, “Onze Heer Jezus Christus was erg tevreden over jouw lesgeven aan de Heilige Zielen over Hem, vooral nu dat zij dichtbij zijn om naar de Hemel te gaan.”