Aziz Rafka ve Aziz Nimatullah al-Hardini ile birlikte yanımıza gelen Aziz Charbel'i görüyorum. Hepsi güzel altın bir ışığa bürünmüş halde görünüyorlar. Aziz Rafka elinde orkideye benzer bir şey (kişisel not: Araştırmalarım bunun Kutsal Topraklar ve Lübnan'a özgü beyaz çiçekli bir Anacamptis sancta olduğunu ortaya çıkardı) tutuyor, Aziz Nimatullah al-Hardini ise ellerinde altın bir haç tutuyor. Aziz Charbel kutsal yazıtları, Vulgate'i taşıyor. Aziz Charbel bize yaklaşıyor; hava ısınıyor ve mis kokulu oryantal bir koku, yağlı bir koku duyuyorum. Aziz Charbel konuşuyor:
"Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına. Amin!" İsa tarafından seviliyorsunuz ve şu an sıkıntılar içinde yaşıyorsunuz! İsa'ya bakın ve herkesin arınması için sıkıntı zamanında neler olması gerektiğine bakmayın. Kutsal Yazıtların tanıklık ettiği gibi, İsa şöyle demedi mi: ‘Lut’un karısını hatırlayın?’ Ve O, kendi insanlarına şu an içinde yaşadığınız, deneyimlediğiniz bu zaman hakkında konuştu.
Bu, Kilise'nin son sınavı ve Diabolos'un Kilise'nin temel taşları olan aileleri yok etmeye çalıştığı zamandır. Peki ya Lut'un karısı? Lut ve ailesi günahkar bir dünyada yaşıyordu. Lut'un kendisi doğruların arasındaydı ve bakın, melekler onu ziyaret edip hazırladılar ki o ve ailesi şehirden ayrılabilsin. Böylece yargı onu ve ailesini es geçecekti; ancak ailesi zaten o günahkar şehrin etkisinde kalmıştı ve hatta şehrin sakinleri meleklere saldırmaya kalkışmıştı.
Lot’un damatları ona güldüler ve kızları çoktan günahın —o şehirde hakim olan yaşam tarzının— derin etkisi altına girmişlerdi. Lot karısını ve kızlarını aldı, melekler de onları oradan uzaklaştırdı. Ancak Lot’un karısı eski hayatına —geçici şeylere— tutundu ve kalbi ikiye bölündü. Bu nedenle, gözlerinizi geçici olanlara dikmeyin; İsa'ya bakın ve O'nu tüm kalbinizle sevin! Kötülüğün ve günahın kendisini bu kadar güçlü gösterdiği bir zamanda, kendinizi kutsamanız ve geçmiş yaşamınıza geri bakmamanız önemlidir. Bu yüzden, hatta kiliseye bile sızmış olan çağın ruhunun trendlerine değil, İsa'ya bakın.
Lot’un karısı geriye baktı ve kurtulmak —Tanrı için yerin tuzu olmak— yerine bir tuz sütununa, taşa dönüştü ve kayboldu. Mesih'in sevdikleri! İsa, Kutsal Sakramentlerde yaşayabilmeniz; O'nunla barışmanız ve saf bir kalbe sahip olmanız; böylece O'nu tüm kalbinizle sevmeniz için öldü. İsa sizin kaybolmanızı istemiyor ve bizler İsa'nın tahtı önünde sizin için yürekten dua ediyoruz! Ruhani babalarınızın sarsılmazlığı için, sevgi, bağışlama ve alçakgönüllülük erdemlerini yaşayabilmeleri için dua edin. Siz de bu erdemleri yaşamak için cesaret gösterin! Yaptığınız her şeyde kutsal bir yaşam sürmeniz konusunda sizi teşvik etmek istiyoruz.
Bu nedenle İsa'ya bakın, Mübarek Bakire Meryem'e bakın ve tıpkı İsa'nın ve Mübarek Bakire Meryem'in yaptığı gibi sizi çok seven bizlere bakın!"
Aziz Charbel arkadaşlarına veda ediyor ve daha sonra rahiple birlikte bizi kutsayacağını söylüyor. Göksel dostlarımıza tüm kalbimle teşekkür ederim.
Bu mesaj, Roma Katolik Kilisesi'nin yargısını önceden belirleme amacı gütmeden paylaşılmaktadır.
Telif Hakkı. ©
Kişisel not:
Araştırmalarım şunları ortaya koydu: Tuz sütuna dönüşmek, taşlaşmak; geçmişe tutunmayı simgeler. Korku, felç olma hali, katılık ve yıkıma doğru geri bakış. Hayatın tuzu olmak yerine kişi, yaşamdan yoksun, işe yaramaz bir taşa dönüşür. Yeryüzünün tuzu olmak ise hayatın lezzetini, gücü, canlılığı ve dolayısıyla yemeğe tat katmayı simgeler; toplum üzerinde etki bırakmak şeklinde de ifade edilebilir. Tuz aynı zamanda iyi olanı koruma (değerli gıdalarda olduğu gibi) ve onu muhafaza etme gücüne sahiptir.
Kaynak: ➥ maria-die-makellose.ch